19 Şubat 2001
Bu evde kendi isteğimle kapana kısıldım, yazmaktan başka çarem yok gibi. Ama duruma alıştım sayılır, en azından ilk zamanlar içimde oluşan bulantı geçti. Düzensiz bir hayatın yerini eylemsiz bir hayat aldı diyebilirim, aslında ne olduğunun bende tam olarak farkında değilim. "Bir anda herşey değişebilir, alt-üst olabilir, hayat budur." cümlesi ile aramda kronik bir bağ kuruldu. Hoşuma gidiyor bu çünkü böyle olması için uğraştım ve biraz da kader yardımıyla artık yalnızım.
Tam 14 ay çok az insanla iletişime geçip onlarında çok azıyla doğru düzgün cümleler kurdum. Ama birşey var benim aklımı kaybetmeme sebeb olabilecek yanılsamalar, görüntüler ve ben bir uçurumun eşiğindeyken o hiçbir duygu beslemediğim insanlar bilsin istiyorum yaşadıklarımı.
Bu günlüğü yazarken bile ne kadar zorlandığımı bilemezsin. Çarenin tek oluşundan nefret ediyorum tıpkı senin gibi..
1 yorum:
yorum sadece ortalığı kirletir bu sözcüklerdebiliyorum fakat pasaklı biriyim.... sen bu kelimelerin toplamı mısın yoksa ortalığa saçtığın parçaların mı onlar?
Yorum Gönder